Ozan dolaşırken atıyla Dağlarda çayırlarda Uzaktan bir duman gördü Güneşi ve maviliği Karanlığıyla boğan Ya bir şölen var Kazanların ateşi renk vermiş göğe Ya bir yangın sarmış ileriyi Kül etmiş ormandan köye Diye karar verdi kendince Dört nala sürdü atını Belki mütessir olur Şiire dökerim diye Fakat varınca dumanı Güneşi kapayan yere Issız bir şehir gördü Ve uzun kerpiç bacalar Ve kömür taşıyan Tunç tekerli faytonlar Pencereden onu seyreden Mor kukulelalı maymunlar